Απόσπασμα από συνέντευξη του Ευγένιου Τριβιζά στον Γιώργο Κιούση. Παραθέτω την πηγή στο τέλος σε περίπτωση που θέλετε να την διαβάσετε όλη. Μου άρεσε πολύ το τελευταίο κομμάτι της συνέντευξης καθώς ο Τριβιζάς απαντάει στο εάν τελικά κρύβουμε όλοι μας ένα παιδί μέσα μας. Η απάντησή του με έκανε να μειδιάσω, να ονειρευτώ, να νιώσω όλες μου τις αισθήσεις να ξανανιώνουν.

Εύχομαι με την ευκαιρία αυτού του υπέροχου παιχνιδιάρικου άρθρου να έχουμε ένα πανέμορφο καλοκαίρι, δημιουργώντας υπέροχες στιγμές και πλούσια σκιρτήματα. Καλή Αντάμωση!!

Γ. Κ: Όλοι κρύβουμε ένα παιδί μέσα μας;

E. T.: Όταν η παιδικότητα πεθαίνει, το πτώμα της το αποκαλούμε «ενηλικίωση» είχε κάποιος σχολιάσει. Το τραγικό είναι ότι συχνά χάνουμε την παιδικότητά μας χωρίς να αποκτήσουμε ωριμότητα. Ευτυχώς ποτέ δεν είναι αργά να απαλλαγούμε από τις παρωπίδες τις σοβαροφάνειας και να ξαναγίνουμε παιδιά. Να ξαναβρούμε δηλαδή τη φρεσκάδα της ματιάς, την πίστη ότι πάντα υπάρχει ελπίδα, ότι μπορούμε να νικήσουμε τους δράκους που μας απειλούν και τους γίγαντες που μας δυναστεύουν. Κι αυτό επειδή οι αναμνήσεις, τα σκιρτήματα, τα πρωτόγνωρα συναισθήματα της παιδικής μας ηλικίας δεν είναι πουκάμισο φιδιού το οποίο αποβάλλουμε όταν ενηλικιωνόμαστε, αλλά ένας θησαυρός που μας συνοδεύει σε όλη μας τη ζωή. Μπορεί τον θησαυρό να τον έχουμε παραμελήσει, αγνοήσει ή λησμονήσει, αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν εξακολουθεί να υπάρχει και να περιμένει τη στιγμή που θα τον ξαναβρούμε.